Rocco Ritchie to malarz i rzeźbiarz, syn Madonny i reżysera Guya Ritchiego, który wystawiał początkowo pod pseudonimem Rhed. W jego twórczości powracają ludzkie ciało, portrety bliskich i własne doświadczenia — również te utrwalone przez fotografów bez jego udziału w wyborze kadru. Z czasem życie obserwowane przez media stało się materiałem, któremu sam nadaje formę.
Dlaczego zaczynał jako Rhed
Pierwszą indywidualną wystawę Ritchiego londyńska galeria Tanya Baxter Contemporary zorganizowała w 2018 roku. Pokazywał wówczas prace jako Rhed; kolejne prezentacje w tej galerii odbyły się w 2020 i 2021 roku. Wczesne obrazy łączyły intensywne kolory z energią graffiti, a późniejsze portrety zdradzały coraz większe zainteresowanie obserwacją modela i budową ludzkiej sylwetki.
Pseudonim miał bardzo praktyczny cel. W rozmowie z Artnet z kwietnia 2024 roku Ritchie wyjaśniał, że chciał rozwijać warsztat, zanim zacznie wystawiać pod własnym nazwiskiem i mierzyć się z ocenami związanymi z pochodzeniem. Samo słowo „Rhed” wybrał ze względu na brzmienie, bez ukrytego znaczenia.
Rysunek, portret i nauka warsztatu
Ritchie uczył się w Central Saint Martins oraz Royal Drawing School w Londynie. To drugiej z tych instytucji przypisywał szczególne znaczenie dla rozwoju swoich umiejętności rysunkowych. Wśród artystów, do których wracał, wymieniał Francisa Bacona, Luciana Freuda, Franka Auerbacha i Davida Hockneya.
Jego droga do pracowni prowadziła także przez inne rzemiosło. Jak opowiadał w wywiadzie dla „Fantastic Man” opublikowanym w 2025 roku, jako osiemnastolatek rozpoczął praktykę w zakładzie krawieckim Chittleborough & Morgan przy Savile Row. Równolegle uczył się sztuki, ale początkowo łatwiej było mu przedstawiać się jako praktykant krawiecki niż artysta. Z tego okresu wyniósł zainteresowanie tkaninami, ubiorem i wiedzą przekazywaną przez doświadczonych rzemieślników.
W centrum jego prac pozostał człowiek. Londyńska wystawa „Lovers and Enemies” z 2023 roku obejmowała portrety przyjaciół i rodziny; jej kuratorem był David Dawson, dawny kierownik pracowni Luciana Freuda. Z kolei w „Pack a Punch”, pokazanym w Miami w kwietniu 2024 roku, Ritchie przedstawił zawodników muay thai w dużych pracach wykonanych węglem na płótnie. Zamiast spokojnego pozowania pojawiły się splecione sylwetki i napięcie walki.
„The Tourist”: własna historia z fotografii paparazzich
Szczególnie osobisty charakter miała paryska wystawa „The Tourist” z 2024 roku, wspierana przez Giorgia Armaniego. Punktem wyjścia były prywatne fotografie oraz zdjęcia paparazzich. Ritchie wrócił do obrazów swojej przeszłości, aby przedstawić je z perspektywy osoby, która przeżyła uwiecznione wydarzenia.
W wywiadzie dla „Whitewall” z grudnia 2024 roku mówił o fotografiach kojarzących mu się wcześniej z bólem i zawstydzeniem. Malowanie pozwalało przekształcić je w coś, co odbierał bardziej pozytywnie. Tytuł wystawy odnosił się do zmiany spojrzenia: powrotu do znajomych wydarzeń z dystansem podobnym do tego, jaki daje podróż.
Ważną inspiracją był impresjonizm — zwłaszcza możliwość pokazania świata poprzez indywidualne wrażenie. Ritchie starał się zachować spójną paletę i sposób malowania, mimo że sięgał po różne momenty swojego życia. To właśnie tutaj jego biografia stała się świadomie wybranym tematem całego cyklu.
Od płótna do marmuru
W 2025 roku Ritchie poszerzył praktykę o intensywną naukę rzeźby. Latem pracował w Carrarze we Włoszech pod okiem Tony’ego Cassanellego. Poznawał również przygotowywanie materiałów: mieszanie pigmentów i wykonywanie własnych krosien malarskich.
Doświadczenia te poprzedziły londyńską wystawę „Talk Is Cheap”, prezentowaną w grudniu 2025 roku w The Painting Rooms. Pokaz obejmował malarstwo i prace rzeźbiarskie, a osobistym punktem odniesienia ponownie byli bliscy artysty oraz jego codzienne otoczenie.
W rozmowie z magazynem EE72 Ritchie tłumaczył tytuł wystawy zmęczeniem nadmiernym planowaniem. Poszukiwanie idealnego pomysłu i warunków zaczęło odciągać go od wykonywania prac. Najważniejsze miało być ostatecznie to, co powstaje w pracowni i czy potrafi poruszyć widza.
„Back on the Brush”: powrót do malowania
W październiku 2026 roku Ritchie zaprezentował „Back on the Brush” w paryskiej przestrzeni Pierre Augustin Rose. Oficjalna strona artysty wymienia wśród prac z tego pokazu „Blue self portrait”, „Father and son” oraz „Grace”.
W wywiadzie dla „Man About Town” z 23 października 2026 roku opowiadał, że po poprzedniej wystawie podróżował i szukał odpowiedniego miejsca do pracy. Przebywał w Meksyku i Kalifornii, a następnie znalazł pracownię w Lizbonie, gdzie mógł łączyć malarstwo z rzeźbą. Przyznawał przy tym, że przez cztery lub pięć miesięcy nie malował.
Tytuł nowej wystawy oznaczał więc dosłowny powrót do pędzla. Ritchie zapowiadał więcej autoportretów, związanych z próbą zrozumienia siebie podczas podróży. Opisywał też coraz większą satysfakcję z pracy: mimo samotności towarzyszącej życiu w pracowni właśnie możliwość codziennego tworzenia pozostawała dla niego najważniejsza.

