Anna Jurksztowicz to polska piosenkarka, wokalistka jazzowa i producentka muzyczna, znana z przeboju „Diamentowy kolczyk” oraz piosenek do popularnych filmów i seriali, w tym „Na dobre i na złe”. Ogólnopolską rozpoznawalność zdobyła w 1985 roku podczas Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Jej działalność artystyczna obejmuje zarówno muzykę rozrywkową, jak i jazz, gospel oraz produkcję nagrań.
Urodzona 5 sierpnia 1963 roku w Szczecinie artystka przez kolejne dekady rozwijała karierę sceniczną i wydawniczą. W listopadzie 2025 roku została uhonorowana Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a w 2026 roku uczestniczyła w wydarzeniach muzycznych również jako jurorka.
Dzieciństwo i początki kariery muzycznej
Anna Jurksztowicz dorastała w Szczecinie, gdzie rozpoczęła edukację muzyczną. Już jako dziecko interesowała się śpiewem i występowała w zespołach wokalnych. W wieku 12 lat rozpoczęła działalność w grupie Musicus Poloniensis, wykonującej muzykę dawną.
Uczyła się również gry na gitarze pod kierunkiem Henryka Boskara, a następnie kształciła głos w Średniej Szkole Muzycznej w Szczecinie. Jej nauczycielką śpiewu była Halina Paterak. Choć początkowo rozwijała umiejętności w kierunku muzyki klasycznej, ostatecznie większe zainteresowanie wzbudziły w niej jazz i muzyka popularna.
W latach 1980–1984 występowała w szczecińskim zespole Music Market, specjalizującym się w gospel i spirituals. Współpracowała także z poznańską formacją Spirituals and Gospel Singers oraz zespołem Bolter.
Te doświadczenia pozwoliły jej zdobyć praktykę sceniczną jeszcze przed rozpoczęciem samodzielnej kariery. W 1981 roku otrzymała indywidualne wyróżnienie podczas festiwalu jazzu tradycyjnego „Złota Tarka”, a trzy lata później Music Market zdobył pierwszą nagrodę zespołową.
Wczesne lata jej działalności dokumentują Cyfrowa Biblioteka Polskiej Piosenki oraz Encyklopedia Pomorza Zachodniego.
Przełomowy występ w Opolu i największe przeboje
Najważniejszym momentem w początkach solowej kariery Jurksztowicz był występ na festiwalu w Opolu w 1985 roku. Zaśpiewała wówczas „Diamentowy kolczyk”, skomponowany przez Krzesimira Dębskiego do słów Jacka Cygana.
Utwór przyniósł jej pierwszą nagrodę w konkursie piosenek premierowych oraz nagrodę główną imienia Karola Musioła, znaną jako „Karolinka”. Wyróżnienia te otworzyły jej drogę do kolejnych występów festiwalowych i nagrań solowych.
W 1986 roku ukazał się album „Dziękuję, nie tańczę”. W kolejnych latach do repertuaru wokalistki dołączyły między innymi „Stan pogody”, „Będzie tak jak jest”, „Muszelko, ratuj” oraz „Ja, samba”.
Artystka regularnie wracała na opolską scenę. W 1988 roku zdobyła drugą nagrodę za „Będzie tak jak jest”, w 1991 roku podobne wyróżnienie otrzymała za „Muszelko, ratuj”, a rok później za „Ja, samba”.
Zestawienie tych osiągnięć znajduje się w oficjalnym biogramie opublikowanym przez miasto Opole.
Sukcesy w Polsce umożliwiły jej również udział w zagranicznych festiwalach muzycznych, między innymi w Dreźnie, Jurmale, Karlshamn i Syrakuzach. Dzięki temu zdobywała doświadczenie na scenach poza krajem.
Piosenki filmowe, serialowe i działalność wydawnicza
Ważną częścią dorobku Anny Jurksztowicz stały się nagrania przygotowywane do produkcji filmowych i telewizyjnych.
Jej głos można usłyszeć w utworach związanych z serialami „Matki, żony i kochanki”, „Czułość i kłamstwa” oraz „Ranczo”. Szczególne miejsce w tej twórczości zajmuje piosenka „Na dobre i na złe”, przez lata towarzysząca serialowi telewizyjnemu o lekarzach szpitala w Leśnej Górze.
Muzykę do tego utworu skomponował Krzesimir Dębski, natomiast słowa napisał Jacek Skubikowski. Piosenka stała się jednym z najbardziej charakterystycznych nagrań w repertuarze wokalistki.
Jurksztowicz wykonywała także utwory do filmów „Kingsajz” i „W pustyni i w puszczy”. Uczestniczyła ponadto w realizacji polskich wersji muzycznych animacji Disneya, między innymi „Prosiaczka i przyjaciół” oraz „Kubusia i Hefalumpów”.
Nie ograniczała się jednak do pracy przed mikrofonem. Rozwijała działalność producencką i wydawniczą, związaną między innymi z firmą Si Music. W ramach projektu „Modern Classics from Poland” zajmowała się również promocją polskiej muzyki współczesnej.
W jej dyskografii znalazły się albumy o zróżnicowanym charakterze, takie jak „Kochaj mnie zwyczajnie” z 1992 roku, „Poza czasem: Muzyka duszy” z 2014 roku oraz „O miłości, ptakach i złych chłopakach” z 2018 roku.
W 2020 roku wydała płytę „Jestem taka sama”, na której znalazł się między innymi duet „Kochanie, ja nie wiem” z Andrzejem Piasecznym. W rozmowie z Programem Pierwszym Polskiego Radia opowiadała o tym wydawnictwie jako o projekcie przedstawiającym kobiecość i dojrzałość z nowej perspektywy.
Anna Jurksztowicz – mąż, dzieci i życie prywatne
Życie rodzinne artystki przez wiele lat było związane z kompozytorem i skrzypkiem Krzesimirem Dębskim. Para współpracowała również zawodowo, a Dębski komponował muzykę do wielu wykonywanych przez nią piosenek.
Mają dwoje dzieci: syna Radzimira oraz córkę Marię.
Radzimir Dębski, występujący także pod pseudonimem JIMEK, został kompozytorem, producentem muzycznym i dyrygentem. W swojej działalności łączy muzykę klasyczną ze współczesnymi gatunkami. W przeszłości współpracował również z matką przy nagraniach muzycznych.
W ostatnich latach media informowały o rozstaniu Jurksztowicz i Krzesimira Dębskiego oraz trwającym postępowaniu rozwodowym. Według publikacji WP Kobieta z 5 sierpnia 2026 roku postępowanie nie było wówczas zakończone. Informacja ta dotyczy stanu sprawy na dzień publikacji materiału, a nie późniejszego rozstrzygnięcia.
Działalność artystyczna i wyróżnienia w ostatnich latach
Anna Jurksztowicz pozostawała obecna w życiu muzycznym również po okresie największej popularności swoich przebojów z lat 80. i 90.
W 2020 roku ponownie wystąpiła na festiwalu w Opolu, a także odsłoniła pamiątkową tablicę w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki. Dwa lata później wzięła udział w 16. edycji telewizyjnego programu „Twoja Twarz Brzmi Znajomo”.
W 2024 roku rozpoczęła prowadzenie podcastu wideo „Złota Scena – Legendy show-biznesu”. Rozmawiała w nim z przedstawicielami polskiej sceny artystycznej, wśród których znaleźli się Jacek Cygan, Grażyna Łobaszewska, Majka Jeżowska i Katarzyna Żak.
Jak informował wówczas serwis WirtualneMedia.pl, zamierzała poprzez rozmowy przybliżać publiczności historie i doświadczenia artystów, nie tylko tych najczęściej obecnych w mediach.
13 listopada 2025 roku została odznaczona Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” w dziedzinie muzyki i estrady. Datę nadania wyróżnienia potwierdza oficjalny rejestr Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
W sierpniu 2026 roku uczestniczyła jako jurorka w piątej edycji Międzynarodowego Festiwalu „Vistula Sounds”. O swoich doświadczeniach oraz ocenie uczestników opowiadała w audycji „Zwierzenia przy muzyce” Polskiego Radia PiK.
To właśnie udział w takich przedsięwzięciach pokazuje mniej oczywistą część jej zawodowego dorobku. Jurksztowicz nie tylko nagrywała piosenki, które trafiły do repertuaru polskiej muzyki rozrywkowej, lecz także zdobyła doświadczenie pozwalające jej oceniać młodych wykonawców i dokumentować wspomnienia innych artystów.Anna Jurksztowicz to polska piosenkarka, wokalistka jazzowa i producentka muzyczna, znana z przeboju „Diamentowy kolczyk” oraz piosenek do popularnych filmów i seriali, w tym „Na dobre i na złe”. Ogólnopolską rozpoznawalność zdobyła w 1985 roku podczas Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Jej działalność artystyczna obejmuje zarówno muzykę rozrywkową, jak i jazz, gospel oraz produkcję nagrań.
Urodzona 5 sierpnia 1963 roku w Szczecinie artystka przez kolejne dekady rozwijała karierę sceniczną i wydawniczą. W listopadzie 2025 roku została uhonorowana Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a w 2026 roku uczestniczyła w wydarzeniach muzycznych również jako jurorka.
Dzieciństwo i początki kariery muzycznej
Anna Jurksztowicz dorastała w Szczecinie, gdzie rozpoczęła edukację muzyczną. Już jako dziecko interesowała się śpiewem i występowała w zespołach wokalnych. W wieku 12 lat rozpoczęła działalność w grupie Musicus Poloniensis, wykonującej muzykę dawną.
Uczyła się również gry na gitarze pod kierunkiem Henryka Boskara, a następnie kształciła głos w Średniej Szkole Muzycznej w Szczecinie. Jej nauczycielką śpiewu była Halina Paterak. Choć początkowo rozwijała umiejętności w kierunku muzyki klasycznej, ostatecznie większe zainteresowanie wzbudziły w niej jazz i muzyka popularna.
W latach 1980–1984 występowała w szczecińskim zespole Music Market, specjalizującym się w gospel i spirituals. Współpracowała także z poznańską formacją Spirituals and Gospel Singers oraz zespołem Bolter.
Te doświadczenia pozwoliły jej zdobyć praktykę sceniczną jeszcze przed rozpoczęciem samodzielnej kariery. W 1981 roku otrzymała indywidualne wyróżnienie podczas festiwalu jazzu tradycyjnego „Złota Tarka”, a trzy lata później Music Market zdobył pierwszą nagrodę zespołową.
Wczesne lata jej działalności dokumentują Cyfrowa Biblioteka Polskiej Piosenki oraz Encyklopedia Pomorza Zachodniego.
Przełomowy występ w Opolu i największe przeboje
Najważniejszym momentem w początkach solowej kariery Jurksztowicz był występ na festiwalu w Opolu w 1985 roku. Zaśpiewała wówczas „Diamentowy kolczyk”, skomponowany przez Krzesimira Dębskiego do słów Jacka Cygana.
Utwór przyniósł jej pierwszą nagrodę w konkursie piosenek premierowych oraz nagrodę główną imienia Karola Musioła, znaną jako „Karolinka”. Wyróżnienia te otworzyły jej drogę do kolejnych występów festiwalowych i nagrań solowych.
W 1986 roku ukazał się album „Dziękuję, nie tańczę”. W kolejnych latach do repertuaru wokalistki dołączyły między innymi „Stan pogody”, „Będzie tak jak jest”, „Muszelko, ratuj” oraz „Ja, samba”.
Artystka regularnie wracała na opolską scenę. W 1988 roku zdobyła drugą nagrodę za „Będzie tak jak jest”, w 1991 roku podobne wyróżnienie otrzymała za „Muszelko, ratuj”, a rok później za „Ja, samba”.
Zestawienie tych osiągnięć znajduje się w oficjalnym biogramie opublikowanym przez miasto Opole.
Sukcesy w Polsce umożliwiły jej również udział w zagranicznych festiwalach muzycznych, między innymi w Dreźnie, Jurmale, Karlshamn i Syrakuzach. Dzięki temu zdobywała doświadczenie na scenach poza krajem.
Piosenki filmowe, serialowe i działalność wydawnicza
Ważną częścią dorobku Anny Jurksztowicz stały się nagrania przygotowywane do produkcji filmowych i telewizyjnych.
Jej głos można usłyszeć w utworach związanych z serialami „Matki, żony i kochanki”, „Czułość i kłamstwa” oraz „Ranczo”. Szczególne miejsce w tej twórczości zajmuje piosenka „Na dobre i na złe”, przez lata towarzysząca serialowi telewizyjnemu o lekarzach szpitala w Leśnej Górze.
Muzykę do tego utworu skomponował Krzesimir Dębski, natomiast słowa napisał Jacek Skubikowski. Piosenka stała się jednym z najbardziej charakterystycznych nagrań w repertuarze wokalistki.
Jurksztowicz wykonywała także utwory do filmów „Kingsajz” i „W pustyni i w puszczy”. Uczestniczyła ponadto w realizacji polskich wersji muzycznych animacji Disneya, między innymi „Prosiaczka i przyjaciół” oraz „Kubusia i Hefalumpów”.
Nie ograniczała się jednak do pracy przed mikrofonem. Rozwijała działalność producencką i wydawniczą, związaną między innymi z firmą Si Music. W ramach projektu „Modern Classics from Poland” zajmowała się również promocją polskiej muzyki współczesnej.
W jej dyskografii znalazły się albumy o zróżnicowanym charakterze, takie jak „Kochaj mnie zwyczajnie” z 1992 roku, „Poza czasem: Muzyka duszy” z 2014 roku oraz „O miłości, ptakach i złych chłopakach” z 2018 roku.
W 2020 roku wydała płytę „Jestem taka sama”, na której znalazł się między innymi duet „Kochanie, ja nie wiem” z Andrzejem Piasecznym. W rozmowie z Programem Pierwszym Polskiego Radia opowiadała o tym wydawnictwie jako o projekcie przedstawiającym kobiecość i dojrzałość z nowej perspektywy.
Anna Jurksztowicz – mąż, dzieci i życie prywatne
Życie rodzinne artystki przez wiele lat było związane z kompozytorem i skrzypkiem Krzesimirem Dębskim. Para współpracowała również zawodowo, a Dębski komponował muzykę do wielu wykonywanych przez nią piosenek.
Mają dwoje dzieci: syna Radzimira oraz córkę Marię.
Radzimir Dębski, występujący także pod pseudonimem JIMEK, został kompozytorem, producentem muzycznym i dyrygentem. W swojej działalności łączy muzykę klasyczną ze współczesnymi gatunkami. W przeszłości współpracował również z matką przy nagraniach muzycznych.
W ostatnich latach media informowały o rozstaniu Jurksztowicz i Krzesimira Dębskiego oraz trwającym postępowaniu rozwodowym. Według publikacji WP Kobieta z 5 sierpnia 2026 roku postępowanie nie było wówczas zakończone. Informacja ta dotyczy stanu sprawy na dzień publikacji materiału, a nie późniejszego rozstrzygnięcia.
Działalność artystyczna i wyróżnienia w ostatnich latach
Anna Jurksztowicz pozostawała obecna w życiu muzycznym również po okresie największej popularności swoich przebojów z lat 80. i 90.
W 2020 roku ponownie wystąpiła na festiwalu w Opolu, a także odsłoniła pamiątkową tablicę w opolskiej Alei Gwiazd Polskiej Piosenki. Dwa lata później wzięła udział w 16. edycji telewizyjnego programu „Twoja Twarz Brzmi Znajomo”.
W 2024 roku rozpoczęła prowadzenie podcastu wideo „Złota Scena – Legendy show-biznesu”. Rozmawiała w nim z przedstawicielami polskiej sceny artystycznej, wśród których znaleźli się Jacek Cygan, Grażyna Łobaszewska, Majka Jeżowska i Katarzyna Żak.
Jak informował wówczas serwis WirtualneMedia.pl, zamierzała poprzez rozmowy przybliżać publiczności historie i doświadczenia artystów, nie tylko tych najczęściej obecnych w mediach.
13 listopada 2025 roku została odznaczona Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” w dziedzinie muzyki i estrady. Datę nadania wyróżnienia potwierdza oficjalny rejestr Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
W sierpniu 2026 roku uczestniczyła jako jurorka w piątej edycji Międzynarodowego Festiwalu „Vistula Sounds”. O swoich doświadczeniach oraz ocenie uczestników opowiadała w audycji „Zwierzenia przy muzyce” Polskiego Radia PiK.
To właśnie udział w takich przedsięwzięciach pokazuje mniej oczywistą część jej zawodowego dorobku. Jurksztowicz nie tylko nagrywała piosenki, które trafiły do repertuaru polskiej muzyki rozrywkowej, lecz także zdobyła doświadczenie pozwalające jej oceniać młodych wykonawców i dokumentować wspomnienia innych artystów.

